JISKEFET BESTAAT ECHT! ECHT! HAHAAAAAAAA

juni 2008

Over een paar maanden ga ik weer studeren. Terug naar de universiteit. Daar verheug ik me wel behoorlijk op moet ik zeggen. Maar ik vrees dat ik tegen die tijd wel weer minder van die typetjes ga tegenkomen. Studenten zijn vaak allemaal een beetje hetzelfde. Allemaal iets-meer-dan-gemiddeld intelligente, relatief ambitieuze, meestal goedgemutste types met een voorliefde voor zuipen. Op de werkvloer kom je meer van die typische figuren tegen. Mensen die eigenlijk in een stripverhaal thuishoren. De dikke, chips etende computernerds op de helpdesk waar ik ooit werkte – sociaal niet heel erg sterk en totaal incapabel om over andere dingen dan games en draadloze routerverbindingen te praten. De troep onderkant-van-de-samenleving die zwijgend en ver achter de coulissen van ons dagelijkse leven zwijgend zijn werk doet in de schoonmaaksector. De net-niet-of-net-wel te gladjakkerige verkooppraatjes van kettingrokende collega’s op de huishoudbeurs. En ik denk vooral aan de heren op mijn afdeling van de instelling waar ik tegenwoordig van negen tot vijf de kantoorslaaf loop uit te hangen. Ik dacht serieus dat Debiteuren, Crediteuren gewoon fictie was. Maar het bestaat blijkbaar echt. Echt! Alleen heet Edgar in dit geval Dick en Jos in dit geval Henk. Dick en Henk. Kantoorhelden ten top. Ik vraag me na twee dagen al af hoe ik het die paar maanden ga volhouden om dagelijks domeinnaam na domeinnaam te registreren, de correcte procedures te volgen en daar bevestigingsbrieven over te versturen. Maar Henk vertelt me heel droogjes dat je na tien jaar de kneepjes ervan wel te pakken hebt. TIEN JAAR? Maar de heren vermaken zich wel hier. Meestal middels droge kantoorhumor en cynisch geklaag. Vooral veel cynisch geklaag. Op de baas. Op het bedrijf. Op de klanten. Ze praten over fietsvakanties in Frankrijk en over dat cup-a-soup om drie uur echt niet kan (‘de soepgoden tarten’, heet dat in vakjargon). Ze gooien vliegtuigjes over de afdeling. Fascinerend hoe geestdodend werk volwassen mannen kan veranderen in infantiele druipneuzen die alles weten over automaatkoffie.

Studeren is fijn. Het is alsof je lekker eigen baas bent. Ben je eigenlijk ook. Je krijgt danwel leent geld van de staat die in principe in jou investeert om kennis en inzicht op te bouwen, zodat je uiteindelijk een bepaalde meerwaarde aan de samenleving zou moeten gaan hebben. En daar krijg je dan studiefinanciering voor. Goed concept. Binnenkort krijgen we dus weer die welbekende groene briefjes uit Groningen in de brievenbus in plaats van loonbriefjes in allerlei soorten en maten. Goed vooruitzicht. Maar toch hoor. Ik zou het bijna gaan missen. Die werkvloer.