Zevenentwintig worden.

oktober 2009

Het is net na twaalven. Ik ben vandaag officieel jarig. Bouwjaar 1982. Jaar des heren 2009. Een simpele berekening leert dat ik inmiddels weer zeventwintig word vandaag. De dertig nadert en in een door jeugdigheid geobsedeerde cultuur is dat natuurlijk niet goed. Ouderdom wordt niet meer zoals vroeger geassocieerd met levenswijsheid maar met verval. Weer een jaar dichter bij de dood. Bah zeg.

Er zijn mensen die meer bereikt hebben als ze zeventwintig worden. Mensen die al een echt eigen huis kunnen kopen. Mensen die een echte baan hebben die ze met een beetje geluk ook nog echt leuk vinden. Als ze dat niet vinden hebben ze daarentegen wel geld om leuke dingen te doen. Als ze tenminste tijd overhouden. Mensen die al getrouwd zijn en kinderen hebben enzo. Die op zondag hun familie ontvangen en dan koffie drinken en taart eten en over het werk en de kinderen en de buren en de tuin praten.

Ik ben weer eens blut en heb gewoon een kater omdat het punkrockfestijn in Leuven gisteren weer eens erg gezellig was met veel vrienden uit alle windstreken. Ik heb de hele dag wat op een gitaar gepingeld omdat ik liedjes maken interessanter vind dan taart eten. Wat ik overigens ook heb gedaan vandaag. Op een boerderij op het Gelderse platteland. Goed weekend in zijn geheel bezien. Vrijdagavond lauwe blikken pauperbier van de Aldi staan drinken op straat in België omringd door onverstaanbare Westvlamingen terwijl de eigenaar van de betreffende kroeg net vertelt dat er geen geld is om de bands te kunnen betalen. Nou ja. Het heeft ook wat, en we komen tenminste ergens. Dat dan weer wel.

Moet je op je zevenentwintigste al iets bereikt hebben? Of moet je gewoon nog steeds lol hebben in het leven? Van verjaardagen wordt de mens af en toe een beetje contemplatief. Ik heb geen geld en geen werk. Scheelt gezeur van de baas zullen we maar zeggen. Ik ben vrijgezel omdat het samenwonen toch niet zo goed werkte als zou moeten. Blij toe. Ik moet weer eens mijn huis uit en trek door naar het volgende tijdelijke onderkomen. Waar ik me weer even thuis kan voelen. Ik heb teveel linkserige idealen waar niemand echt op zit te wachten in het huidige tijdsgewricht en maak graag muziek met allerlei bandjes. Ik heb een grote groep vrienden waar ik graag lol mee mag trappen. Ik ben tenminste niet in Somalië geboren en ben omringd door supermarkten die mij voorzien van eten en drinken. Ik ben dan wel vaak ontevreden over de staat van de wereld maar ik heb tenminste geen trauma's en geen gruwelijk verleden als kindsoldaat. Ik ben niet verslaafd aan de één of andere obscure drug en als ik de kraan opendraai komt daar meestal gewoon water uit. Uitzonderingen daargelaten. De combinatie tussen zware vorst en waterleidingen kunnen wel eens voor problemen zorgen als je op een woonboot woont zo heeft het verleden uitgewezen. Maar ook die zijn in geen geval onoverkomenlijk. Over het algemeen is er dus niet zo ontzettend veel te klagen. We zullen zien wat het aankomende levensjaar allemaal voor avonturen in petto heeft.

Zeventwintig worden. Zittend in een klein studentenkamertje op een gammele woonboot net buiten Amsterdam. Luisterend naar Lagwagon en met een koud blik Jupiler voor je neus. Een telefoon waarin de eerste felicitatie-smsjes inmiddels in zijn verschenen. Zo doe je dat. Zeventwintig worden. Damn.

Verjaardagsplaylist dan maar.
Lagwagon - Messengers. The Loved Ones - Pretty good year. Foo Fighters - Everlong. Hot Water Music - Remedy. Frank Turner - The road. Bouncing Souls - Gone. Black Train Jack - Handouts. Rancid - The highway. Against All Authority - Skate or die. Avail - Scuffletown. The Smashing Pumpkins - 1979.