Trainen voor Utopia.

september 2010

De bovenste verdieping van een kantoorgebouw is af en toe wel een aangename omgeving om je te bevinden. Je hebt een mooi uitzicht over dingen die in de essentie helemaal niet echt mooi zijn. Maar afstand creëert overzicht en daar zit ook een bepaalde schoonheid in. Ik neem een slok water en kijk rond. De in vlotte edoch nette kleding gestoken persoon die deze training zal gaan geven staat wat te kutten met een niet werkende beamer. Op de gelige muren van de vergaderruimte zijn bloemen getekend. En smileys. Het klaarstomen van mensen voor het bedrijfsleven moet natuurlijk wel in een positieve sfeer natuurlijk. De trainer kijkt op zijn checklist, vinkt het één of ander af en continueert glimlachend zijn referaat over 'positiviteit' en 'de juiste werkinstelling'.

Natuurlijk is het opbouwen van een homogene bedrijfscultuur handig. Dat werkt iets lekkerder weg. Maar deze façade is zo ontzettend doorzichtig. Waarschijnlijk omdat deze mensen te weinig kennis en capaciteiten bezitten om de onzin die ze moeten uitvoeren ook nog eens goed te doen. Maar wacht. Een tietenloze theemuts gaat mij nu iets uitleggen over dat wij als 'team' onze 'klantgerichtheid' 'centraal moeten stellen'. Terwijl ik deze vrouw in mijn hoofd inmiddels al heb gevierendeeld, levend verbrand en van zeven hoog uit het raam gekieperd heb, gaat zij rustig verder met infantiliseren van volwassen mannen door ze koosnaampjes te geven omdat dat de 'werksfeer ten goede komt'. Niet hier hoeven werken, dat zou de werksfeer pas ten goede komen. Mensen worden omgeturnd in blije radartjes die dankbaar zijn dat ze binnen dit gesloten systeem mogen gaan functioneren. De illusie van veiligheid. Terwijl minimumloon en flexcontracten zorgen dat de hiërarchie netjes in stand blijft. Alle status quo is zwaar allergisch voor eventuele nieuwe ideeën die de stabiliteit van hetgeen dat is in gevaar kunnen brengen.

Ik sta buiten op het trapje voor dit futuristisch uitziende kantoor een peuk te roken. De studentikoze dagen van dronken door de straten trekken op tijdstippen dat het werkvolk alweer aan de koffie gaat zijn definitief over. Een haastige jongen rent me bijna omver terwijl hij zichzelf met zijn pasje naar binnen bliept. Welkom in de toekomst. We zijn afgericht om binnen te utopie door te blijven strompelen, niet om te leven ofzo. Want leven, dat is zo overgewaardeerd.